“I used to think I was the strangest person in the world but then I thought there are so many people in the world,
there must be someone just like me who feels bizarre and flawed in the same ways I do.
I would imagine her, and imagine that she must be out there thinking of me too.
Well, I hope that if you are out there and read this and know that, yes, it’s true I’m here, and I’m just as strange as you.”
Frida Kahlo
Het doet deugd om te weten dat je niet alleen bent. Het maakt mij zelfs wat stil, maar niet vanbinnen. Iemand willen zijn, jezelf zoeken, verdwalen, de wereld zien … Beslissingen nemen, tegen de stroom in (moeten) leven, twijfelen, veel voelen, onzekerheid en het toch weten ofzo.
Wanneer is verstoppen over? Wanneer durf je om te gaan met de vernietegende blik van de ander? Je bent nooit goed genoeg, maar hoe lang hou je jezelf klein?
Mijn wilde ongetemde vrouw laat al even haar tanden zien, schud haar wilde haren los.
Maar vaak vraag ik mij af: doe ik nu niet te bang? Alsof mijn kwetsbaarheid als glas uit elkaar zal vallen. En ik niet weet hoe ik scherven moet lijmen, hoe de pijn van scherven voelen, en hoe ik altijd toch weer verder kan…
